Keffiyeh #0

Keffiyeh#0

Η Keffiyeh αποτελεί το προϊόν της διεργασίας ενός κύκλου συντρόφων και συντροφισσών για τη δημιουργία ενός ανοιχτού πεδίου διαλόγου γύρω από ζητήματα θεωρίας και πράξης του ταξικού ανταγωνισμού. Διεργασία που προέκυψε μέσα από την κοινή παραδοχή, ότι για την ανεπάρκεια όσων «λέμε και κάνουμε», η αιτία δεν μπορεί να αναζητηθεί αλλού, παρά στην κριτική των θεωρητικών και πρακτικών μας μέσων προς την κατεύθυνση του εμπλουτισμού, της ανανέωσης και της επαναθεμελίωσης τους.

Μια τέτοια -απαισιόδοξη εκ πρώτης όψης- οπτική δεν επιδιώκει ασφαλώς να υποτιμήσει ή πολύ περισσότερο να εξαφανίσει τις υπαρκτές ταξικές και κινηματικές ανατάσεις, νίκες και κορυφώσεις. Το αντίθετο: είναι αυτή ακριβώς η βιωμένη εμπειρία τους (όσο και η ιστορική μνήμη παλιότερων ή η ενατένιση διεθνών παραδειγμάτων), που τροφοδοτεί την αναζήτηση της πολιτικής υπέρβασης, εκείνου δηλαδή του «τι να κάνουμε» προκειμένου να αντιστοιχηθούμε στις εκρηκτικές απαιτήσεις και δυνατότητες της εποχής μας.

Τι εννοούμε όμως, μιλώντας για θεωρία και πράξη του ταξικού ανταγωνισμού; Μια γενική θέση είναι εδώ αναγκαία: Διευκρινίζουμε καταρχήν ότι η πρόσληψη του ταξικού ανταγωνισμού – όπως υποδηλώνεται άλλωστε και από τον τίτλο του περιοδικού -δεν γίνεται με τη στενή έννοια του όρου, δηλαδή μόνο ως το καθαρό προϊόν της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου εργασίας, αλλά συμπεριλαμβάνει και όλες τις παράγωγες της αντιθέσεις, και έτσι και την –ενίοτε κυρίαρχη- αντίθεση (ιμπεριαλισμός, αποικιοκρατία/ λαοί) η οποία προκύπτει από τη θέση του κάθε κοινωνικού σχηματισμού στο διεθνές καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αντιλαμβανόμαστε δε την θεωρία και την πράξη ως διαλεκτική ενότητα. Αν ως πράξη της ταξικής πάλης ορίσουμε τη συλλογική δραστηριότητα του προλεταριάτου για τον μετασχηματισμό και την ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας, και ως θεωρία, τη διαδικασία αποκάλυψης και ερμηνείας του «είναι» αυτής της κοινωνίας, τότε γίνεται σαφές ότι ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη υπάρχει αμοιβαίος καθορισμός: η μία εισχωρεί στο χώρο της άλλης, και χωρίς τη μία δεν μπορεί να υπάρξει η άλλη. Όπως έχει ειπωθεί : η θεωρία αποτελεί γενίκευση της πράξης και «η πράξη το τελικό κριτήριο της θεωρίας, τον σκοπό και τη δικαίωση της».

Με γνώμονα αυτήν την προσέγγιση, επιχειρήσαμε λοιπόν κατά τη διάρκεια των εβδομαδιαίων μας συναντήσεων από τον Οκτώβρη του 2025, να δούμε τι λέμε και τι κάνουμε γύρω από τα φλέγοντα ζητήματα των καιρών μας. Με αφετηρία γενικότερες θεωρητικές συζητήσεις, για το κράτος, τον καπιταλισμό, την αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό μιλήσαμε πρώτα από όλα για την κορυφαία στιγμή της σύγχρονης ταξικής πάλης, την ιστορική αντίσταση του παλαιστινιακού λαού (ένα σύμβολο της οποίας, η Keffiyeh, έδωσε και τον τίτλο στην έκδοση) απέναντι στο γενοκτονικό σιωνισμό, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους τους, πριν περάσουμε στις καταιγιστικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή (Ιράν, Συρία) και τη Λατινική Αμερική (Βενεζουέλα), φτάνοντας ως τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις αντιστάσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, τη διεθνή οικονομική συγκυρία και τη σοβούσα καπιταλιστική κρίση.

Την ίδια στιγμή που η τριβή καθενός και καθεμίας μας με τα επίδικά της εγχώριας ταξικής πάλης, τροφοδοτούσε τις συζητήσεις γύρω από την κλιμάκωση της επίθεσης του ελληνικού κεφαλαίου και κράτους (και τη σχέση αυτής της όξυνσης με την ολοένα και μεγαλύτερη πρόσδεση τους στις στρατηγικές ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ), τις ανακατατάξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα, την ένταση της κρατικής κατασταλτικής τρομοκρατίας, τις αγροτικές κινητοποιήσεις, τις παρακαταθήκες και τη συνέχεια του κινήματος ενάντια στο καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, τις πέντε δολοφονίες εργατριών στη Βιολάντα, την -στα πρότυπα του ICE – σφαγή από το ελληνικό λιμενικό δεκάδων μεταναστών στη Χίο.

Συζητήσεις που με τη σειρά τους άνοιγαν παράλληλα επίπεδα διαλόγου γύρω από τα διαχρονικά ερωτήματα για την επαναστατική τακτική και στρατηγική, το πολιτικό πρόγραμμα, την ταξική και πολιτική οργάνωση, τις μορφές πάλης. Ερωτήματα που αναπόφευκτα έθεταν στο επίκεντρο και την ιστορική συζήτηση, με κεντρική θέση σε αυτή να κατέχουν οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι καθώς και δύο μεγάλα επαναστατικά εγχειρήματα του ίδιου αιώνα, τα οποία φέτος μάλιστα κλείνουν αντίστοιχα 90 και 80 χρόνια από την έναρξη τους: την κοινωνική επανάσταση της Ισπανίας (1936) και τον λαϊκό επαναστατικό πόλεμο του ΔΣΕ (1946).

Έχοντας ωστόσο χαρακτήρα περισσότερο δοκιμαστικό, το πρώτο τεύχος της Keffiyeh, δεν καταπιάνεται ειδικά με τα περισσότερα από τα παραπάνω θέματα. Όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας το, η θεματολογία του κινείται σε ένα πιο γενικό επίπεδο, χωρίς βέβαια να λείπουν και τα κείμενα για τη συγκυρία, όπως είναι το πρώτο κείμενο με τον σαιξπηρικό τίτλο «Η Κόλαση είναι αδεία. Όλοι οι δαίμονες είναι εδώ» : ένα κείμενο, το οποίο θα το χαρακτηρίζαμε σαν μια απόπειρα οριοθέτησης του κινηματικου «που βρισκόμαστε», αναγκαία δίχως αλλο προϋπόθεση πριν πάμε στο «τι λέμε και τι κάνουμε” για το οποίο μιλήσαμε προηγουμένως.

Ακολουθούν δυο κείμενα για την Παλαιστίνη, με τίτλους που δεν χρειάζονται συστάσεις. “Ο Αγώνας των Παλαιστίνιων ενάντια στο αποικιοκρατικό καθεστώς του Ισραηλ και μια αναρχική οπτική γι’ αυτόν” το ένα και “Οι Παλαιστίνιες στην καρδιά της Αντίστασης”, το άλλο.

Το τέταρτο κείμενο με τίτλο “Σημειώσεις για τον Ιμπεριαλισμό” (με εισαγωγικό “Αποικιοκρατία και Καπιταλισμός”) είναι μια συνοπτική επισκόπηση των όρων συγκρότησης του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού, και αφετηρία ενός κύκλου κειμένων που θα ολοκληρωθεί στα επόμενα τεύχη φτάνοντας στην σύγχρονη εποχή.

Στο πέμπτο κείμενο με τίτλο “Η πολεμική γροθιά της διεθνούς αντεπανάστασης: σχετικά με τον αντιδραστικό (εθνικο)σοσιαλισμό του επίσημου και “εναλλακτικού” φασισμού”, περιγράφεται το πώς ο φασισμός στις διάφορες μορφές του παρά την αντισυστημική ρητορική που πουλάει και τις ποικίλες εναλλακτικές μάσκες που φοράει, στην πραγματικότητα είναι γέννημα θρέμμα του εκμεταλλευτικού συστήματος..

Έπειτα, ακολουθεί η βιβλιοπαρουσίαση δύο νέων εκδόσεων («Λόγος Περί Αποικιοκρατίας – Λόγος Περί Νεγροσύνης» και «Φραντς Φανόν. 100 χρόνια από τη γέννηση του») με τίτλο «Ο δάσκαλος Σεζαίρ, ο µαθητής Φανόν και µερικά τραυµατικά επίκαιρα αντιαποικιακά διδάγµατα».

Η ύλη του παρόντος πειραματικού τεύχους ολοκληρώνεται με δυο κείμενα – καλέσματα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα μέσα από κινηματικές διαδικασίες και ανοιχτές συνελεύσεις, οι οποίες καλέστηκαν και συγκροτήθηκαν πρόσφατα με σκοπό τη συσπείρωση δυνάμεων, την οργάνωση στη βάση και την ενότητα στη δράση. Το πρώτο, ενάντια στην συγκάλυψη του εργοδοτικού εγκλήματος στο κάτεργο της “Βιολάντα” στα Τρίκαλα, και το δεύτερο ενάντια στην ενάντια στην ιµπεριαλιστική επέµβαση στο Ιράν.