Περιγραφή
Κάθε φορά που πλησιάζω μια καταιγίδα
Ο Ναζουάν Νταρουίς δεν είναι απλώς ένας Παλαιστίνιος ποιητής. Είναι ποιητής. Ένας ποιητής που γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στην Παλαιστίνη. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η φωνή ενός άλλου λαού, άλλων ανθρώπων που όμως έχουν και αυτοί περάσει μέσα από τη φωτιά της ιστορίας και επιβίωσαν, επιβιώνουν και αντέχουν. Όποιες κι αν είναι οι χώρες μας, η καταγωγή και οι ιστορίες μας, όποιες γλώσσες κι αν μιλάμε και, πέρα από αυτό, όποιες εποχές κι αν ζήσαμε και πεθάναμε, όλοι έχουμε την ίδια ανάγκη και την ίδια δίψα για λιγότερο πόνο, περισσότερες εξηγήσεις και παραπάνω δικαιοσύνη. Ο ποιητής στέκεται στο κέντρο της Δύσης και στοχάζεται πάνω στην Ανατολή. Στέκεται στον φυσικό κόσμο και στοχάζεται τον ανθρώπινο. Δεν υπάρχει θαύμα χωρίς απώλεια, δόξα χωρίς θυσία, αιωνιότητα χωρίς το άγγιγμα του χρόνου. Η ποίησή του ταξιδεύει στα χωριά, στα απόμερα τοπία, στις γειτονιές, στις πόλεις χιλιετιών, μα και του σήμερα, σε κάθε γωνιά και σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Μεταφέρει ένα και μόνο μήνυμα: δεν θα σταματήσουμε ποτέ να τραγουδάμε, να ονειρευόμαστε, να αναζητούμε, να θάβουμε τους νεκρούς μας, να υμνούμε το ανώτερο, να πίνουμε από τις ρίζες μας. Μεταφέρει τις μυρωδιές, τα αρώματα, τις μουσικές του κόσμου και τις φωνές των νεκρών πάνω σε ένα λευκό χαρτί. Μεταγγίζει το πρωτότυπο της ιστορίας στις λευκές φλέβες του χαρτιού με έναν έξοχο τρόπο. Είμαστε επιζώντες ενός αιώνιου πολέμου που δεν σβήνει και εμείς πρέπει να παραμερίσουμε το κρύο του θανάτου και να επιμείνουμε. Ιδού η πολιτική ποίηση του Ναζουάν, το θάρρος των ηττημένων και η πίστη των ριγμένων από Θεούς και ανθρώπους. Ιδού η παρακαταθήκη του.
Κοιμαμαι
Σκαβω ένα κανάλι
που με συνδαίει με την ελευθερίαμου
ξέρω ότι είναι εκει, με περιμένει
είναι εκει, σιγομουρουρίζει το τραγούδι μου
και ξέρω ότι θα τη φτάσω
όσο και αν αργήσω
Κάθε φορά που πλησιάζω μια καταιγίδα
