Η Περιπέτεια του Σμαραγδένιου Διαδήματος (Δεύτερο επεισόδιο)

Από τις περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς

«Θα σας είναι γνωστό βεβαίως πως η επιτυχία του τραπεζικού μας ομίλου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυνατότητα εξασφάλισης αποδοτικών επενδύσεων των κεφαλαίων μας, καθώς επίσης και από τη διεύρυνση των επαφών και των καταθετών μας. Μια από τις επικερδέστερες τοποθετήσεις είναι τα δάνεια έναντι ασφαλών εγγυήσεων. Κάναμε πολλά δάνεια τέτοιου είδους κατά τα τελευταία έτη και υπάρχουν πολλές ευγενείς οικογένειες στις οποίες προκαταβάλαμε ποσά έναντι ενεχυριάσεως των πινάκων τους, των βιβλιοθηκών τους ή των ασημικών τους.

Χθες το πρωί, ήμουν στο γραφείο μου στην τράπεζα, όταν ένας υπάλληλος μου έφερε ένα επισκεπτήριο. Αναπήδησα όταν διάβασα το όνομα, διότι ήταν… Αλλά και απέναντί σας ακόμα πρέπει να μην το αναφέρω και θα αρκεστώ να σας πω ότι ήταν ένα όνομα πασίγνωστο σε ολόκληρο τον κόσμο, ένα από τα ευγενέστερα και πλέον υψηλόβαθμα ονόματα της Αγγλίας. Ζαλισμένος από την τιμή, ψέλλισα μερικές λέξεις στον επισκέπτη μου όταν εισήλθε, αλλά εκείνος αμέσως έθιξε το ζήτημα, με την απόφαση του ανθρώπου που θέλει να τελειώνει σύντομα με μια δυσάρεστη δουλειά.

«Κύριε Χόλντερ», μου είπε, «πληροφορήθηκα ότι χορηγείτε δάνεια».

«Ο όμιλος το κάνει, όταν έχει ασφαλείς εγγυήσεις», απάντησα.

«Έχω απόλυτη ανάγκη πενήντα χιλιάδες λίρες αμέσως. Θα μπορούσα φυσικά να δανειστώ από φίλους μου ποσό δέκα φορές μεγαλύτερο, αλλά προτιμώ το θέμα να παραμείνει επαγγελματικό και να το διευθετήσω προσωπικά. Καταλαβαίνετε ότι κάποιος στη θέση μου δεν μπορεί να υποχρεώνεται.»

«Θα μπορούσα να ρωτήσω για πόσο καιρό χρειάζεστε αυτά τα χρήματα παρακαλώ;»

«Την προσεχή Δευτέρα θα μου πληρώσουν ένα μεγάλο ποσό που μου χρωστάνε και τότε θα σας εξοφλήσω αμέσως μαζί με τον τόκο τον οποίο θα μου καθορίσετε. Ωστόσο, έχει μεγάλη σημασία για μένα τα χρήματα να μου διατεθούν αμέσως.»

«Θα ήμουν ευτυχής να σας προκαταβάλλω αυτό το ποσό από την ίδια μου την τσέπη, αν δεν ήταν μεγαλύτερο από όσο θα μπορούσε να αντέξει. Εξάλλου, αν το κάνω εξ ονόματος της τράπεζας, είμαι υποχρεωμένος, για να είμαι δίκαιος με τον συνέταιρό μου, να ζητήσω και από εσάς ακόμα τις συνηθισμένες εγγυήσεις.»

«Θα προτιμούσα αφάνταστα να γίνει με αυτό τον τρόπο», είπε, παρουσιάζοντάς μου συγχρόνως την τετράγωνη, μαύρη από μαροκινό δέρμα θήκη που είχε ακουμπήσει δίπλα στην καρέκλα του. «Ακούσατε ίσως να γίνεται λόγος για το διάδημα των σμαραγδιών;»

«Ένα από τα πιο πολύτιμα αντικείμενα της περιουσίας του Βασιλείου;» ρώτησα.      

«Ακριβώς.»

Άνοιξε τη θήκη και μου έδειξε επί ενός θαυμάσιου, στο χρώμα της σάρκας, βελούδου να αναπαύεται το υπέροχο αυτό κόσμημα που είχε κατονομάσει.

«Έχει τριάντα εννιά τεράστια σμαράγδια, ενώ ακόμα και η αξία του χρυσού δεσίματος είναι από μόνη της ανυπολόγιστη. Η αξία του είναι παραπάνω από την διπλάσια του ποσού που σας ζητώ. Είμαι προετοιμασμένος να σας το αφήσω ως ενέχυρο.»

Πήρα την πολύτιμη θήκη στα χέρια μου και κοίταξα με κάποια αμηχανία τον εκλεκτό πελάτη μου.

«Αμφιβάλλετε για την αξία του;» με ρώτησε εκείνος.

«Διόλου. Διερωτώμαι μόνο…»

«Αν έχω το δικαίωμα να σας δώσω τέτοιο ενέχυρο; Μπορείτε να είστε ήσυχος επ’ αυτού. Δεν θα το έκανα ποτέ, αν δεν ήμουν βέβαιος ότι δύναμαι να σας εξοφλήσω μετά από τέσσερις ημέρες. Ζήτημα τύπων απλώς. Είναι η εγγύηση επαρκής;»

«Επαρκέστατη!»

«Ελπίζω να κατανοείτε, κύριε Χόλντερ, πως σας δίνω μια ισχυρη απόδειξη της εμπιστοσύνης που σας έχω, θεμελιωμένη σε όλα όσα έχω ακούσει για εσάς.   Βασίζομαι πάνω σας, όχι μόνο για το ότι θα φανείτε διακριτικός και θα προστατέψετε το μυστικό από κάθε κουτσομπολιό, αλλά κυρίως ότι θα λάβετε όλες τις προφυλάξεις για την ασφάλεια του ενέχυρου. Εάν και το ελάχιστο συνέβαινε στο κόσμημα, θα δημιουργούνταν τεράστιο σκάνδαλο. Κάθε ζημιά του θα ήταν εξίσου σοβαρή όσο και η απώλειά του, καθώς δεν υπάρχουν σε όλο τον κόσμο τέτοιου μεγέθους σμαράγδια ώστε να ταιριάξουν μαζί τους και έτσι θα ήταν αδύνατον να αντικατασταθούν. Οπωσδήποτε, σας αφήνω το διάδημα με κάθε εμπιστοσύνη και θα επανέλθω να το πάρω το πρωί της προσεχούς Δευτέρας.»

Βλέποντας πως ο πελάτης μου ανυπομονούσε να φύγει, δεν είπα τίποτα άλλο και αφού κάλεσα τον ταμία μου, τον διέταξα να καταβάλει 50 χαρτονομίσματα των 1000 λιρών. Όταν έμεινα μόνος με την πολύτιμη θήκη πάνω στο γραφείο μου, δεν μπορούσα να μην σκέφτομαι με κάποιο φόβο την τεράστια ευθύνη με την οποία με είχε εξουσιοδοτήσει. Δεν υπήρχε αμφιβολία, μιας και επρόκειτο για εθνική περιουσία, πως ένα φρικτό σκάνδαλο θα ακολουθούσε, αν του συνέβαινε το ο,τιδήποτε.  Είχα ήδη μετανιώσει που συμφώνησα να το αναλάβω. Καθώς ήταν πολύ αργά πια για να αλλάξουν τα πράγματα, το έκλεισα στο προσωπικό χρηματοκιβώτιό  μου και συνέχισα να εργάζομαι.

Το βράδυ, μου φάνηκε επικίνδυνο να αφήσω στην τράπεζα ένα τόσο πολύτιμο αντικείμενο. Εάν συνέβαινε να παραβιάσουν το χρηματοκιβώτιο, όπως έχει συμβεί σε άλλες τράπεζες παλιότερα; Αν γινόταν αυτό, σε τι απίστευτη θέση θα βρισκόμουν; Αποφάσισα λοιπόν να το παίρνω κάθε μέρα μαζί μου στο σπίτι, ώστε να το έχω διαρκώς κοντά μου. Φώναξα λοιπόν ένα αμάξι και κατευθύνθηκα με την πολύτιμη θήκη μέχρι το σπίτι μου στο Στρίτχαμ. Δεν ανέπνεα άνετα μέχρι να το ανεβάσω πάνω και να το κλειδώσω στο γραφείο του δωματίου μου.»

(Τέλος δεύτερου επεισοδίου. Την επόμενη Τρίτη η συνέχεια)