Μικρασιάτες πρόσφυγες στη Μεσοπολεμική Αθήνα

Σε μια οικονομικά κατεστραμμένη, πολιτικά χαώδη και κοινωνικά διαιρεμένη Ελλάδα των 5,5 εκατομμυρίων κατοίκων, αφίχθηκαν κάτω από τραγικές συνθήκες, περίπου 1,3 εκατομμύρια Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η αποκατάσταση και ενσωμάτωση των προσφύγων, όσο προβληματική και αν υπήρξε, αποτελεί το μεγαλύτερο επίτευγμα στην ιστορία του νέου ελληνικού κράτους. Η μεταβολή αυτή ήταν τόσο καταλυτική, που μπορούμε να θεωρήσουμε το 1922 ως έτος επανίδρυσης του ελληνικού κράτους.

Το πρωτόγνωρο αυτό έργο δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την έμπρακτη αλληλεγγύη σημαντικού τμήματος των παλαιών προς τους νέους κατοίκους της χώρας. Όμως για ένα εξίσου σημαντικό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού, οι πρόσφυγες αποτελούσαν ένα ανεπιθύμητο βάρος, ένα αναγκαίο κακό. Σε αυτή τη δύσκολη συμβίωση θα επικεντρωθεί η συζήτηση, εξετάζοντας τα κύρια πεδία εκδήλωσης των προστριβών μεταξύ «ελλαδιτών» και Μικρασιατών προσφύγων. Εκκινώντας από την κυρίαρχη πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών, η απέχθεια για τους πρόσφυγες εκφράστηκε μέσα από ένα, πολλές φορές, αμιγώς ρατσιστικό λόγο για τις συνήθειες, τα έθιμα, την κουλτούρα τους, τον τρόπο διασκέδασης και γενικότερα την παρουσία τους στην πόλη.

Ομιλητής: Μενέλαος Χαραλαμπίδης

Την Πέμπτη 27 Φλεβάρη στις 19:30 στο rednnoir bookstore cafe bar (Δροσοπούλου 52, Κυψέλη).